BrexitBlog #1

Afgelopen vrijdag sleepten miljoenen Britten zichzelf opnieuw naar de stembus. Ditmaal was het geen vervroegde parlementsverkiezing of een referendum, maar waren het de gemeenteraadsverkiezingen, die het zoveelste podium van het Britse feest van de democratie vormden. De frequentie waarin de Britse burgers naar de stembus worden geroepen ligt hoog, maar lijkt niet in de buurt te komen van het punt tot waar de ergernis over de afwikkeling van de Brexit is gestegen.

Het begon allemaal, jaren geleden, met een kapitale inschattingsfout die de geschiedenis blijvend zal veranderen. De toenmalige Britse premier David Cameron schreef een referendum uit, over de uittreding van de Britten uit de Europese Unie, in de overtuiging dat hij met de uitslag de EU-sceptici in zijn partij de mond zou kunnen snoeren. Een paar maanden campagnevoeren en een zekere overwinning voor het ‘remain kamp’ zouden de conservatieve rijen moeten sluiten. De Britse kiezer bepaalde echter anders. Met een minimale meerderheid kozen de Britten voor een onzekere toekomst, buiten de Brusselse ‘ever closer union’. Op 24 juni 2016 werden veel Britten en Europeanen wakker in een onverwachte realiteit. Nu, bijna drie jaar later, is de vraag of er in de tussentijd progressie is geboekt legitiem. Terwijl de Europese parlementsverkiezingen voor de deur staan en de oorspronkelijke uittredingsdatum in het verleden ligt, is de scheidingsakte van het verstandshuwelijk tussen Groot-Brittannië en de Europese Unie nog altijd niet getekend.

Hoewel Theresa May als minister van Binnenlandse Zaken een fervent tegenstander was van Britse uittreding, is zij als premier het gezicht geworden van de Brexit. De afgelopen jaren is zij door velen geroemd voor haar volhardendheid en door velen bekritiseerd vanwege het gebrek aan resultaten in het Brexit dossier. De Britse bevolking heeft afgelopen vrijdag opnieuw duidelijk gemaakt welke van deze zienswijzen het sterkste weegt, door de conservatieven genadeloos af te straffen. De partij van May verloor ruim 1300 lokale zetels.

Binnen haar eigen partij lijkt het draagvlak voor de premier al even flinterdun. Door haar positie aan te bieden als ruilmiddel voor steun voor haar Brexitdeal heeft May zichzelf als aangeschoten wild en haar partijgenoten als machtsbeluste wolven gepositioneerd. Wanneer dit daadwerkelijk had geresulteerd in voldoende steun in het Lagerhuis, dan was Theresa May de geschiedenis ingegaan als een onzelfzuchtige heldin. Echter nu ook dit wanhoopsoffensief geen succes heeft gebracht is het slechts een volgende politieke blunder in een voorlopig uitzichtloos dossier.

Terwijl de Britten een keerpunt in de geschiedenis naderen, hebben zij de pech dat er een incapabele stuurvrouw aan het roer staat. De mannen die rondom haar proberen te muiten zijn zelfs bereid om het schip eigenhandig tegen de hoogste ijswanden te sturen om zichzelf, al was het maar voor even, kapitein te kunnen noemen. Onkunde, omringd door ijdelheid is de pijnlijke opsomming van alles wat de Britse politiek op dit moment aan haar volk te bieden heeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here