Schaamteloos narcisme. The Donald Diary #4


Dear Mister President,

U bent een aparte man en dat bent u. Aan het begin van uw presidentschap waren uw uitspattingen nieuws tot in verre buitenlanden. Tegenwoordig is absurditeit meer genormaliseerd dan velen voor mogelijk hielden. Deze week beschuldigde u voormalige medewerkers van veiligheidsdiensten, die onderzoek initieerden en uitvoerden naar uw campagne, van ‘treason’, een misdaad waar de doodstraf op staat. Zelfs voor Amerikaanse normen gaan dit soort wraakacties wel erg ver.

In ieder ander land en voor iedere andere politicus zouden dit soort ongefundeerde uitspraken het dieptepunt van een carrière zijn, voor u was het niet eens het dieptepunt van de week. Na drie minuten liep u weg uit een overleg met Nancy Pelosi, de democratische leider in het Huis van Afgevaardigden. Dat is niet nieuw, want dit deed u een paar weken geleden ook al. Het publieke bekvechten na afloop van de minimeeting is ook een herhaling van eerdere zetten. Echter het toneelstuk dat u vervolgens orkestreerde is met geen pen te beschrijven, al volgt hier een poging.

Pelosi verweet u opvliegendheid, u reageerde met een persconferentie waarin u zichzelf een stabiele en kalme genie noemde en uw staf optrommelde om voor het oog van vele camera’s zoveel mogelijk veren in uw achterwerk te stoppen. Om en om mochten ze u de hemel in prijzen, vertellen hoe geweldig u bent en hoe vereerd ze zijn met u te mogen samenwerken. Ik kan me moeilijk voorstellen hoe uw achterwerk er uit ziet nadat zoveel medewerkers er tot aan hun ellebogen in zijn gekropen, het hebben gekust en afgelikt totdat er niets meer te kussen en likken viel en slechts uitpuilende veren resteerden. Schaamteloos narcisme heeft deze week een nieuwe demensie gekregen.  


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here