Democratische Armoede

Een tweeluik aan nachtelijke wekkers en debatten hebben de wereld vorige week geleerd dat prominente verandering hetzelfde blijft. Voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016 dacht vrijwel iedereen dat Trump geen echte kans maakte op de Republikeinse nominatie, laat staan op het Witte Huis zelf, na 2016 waren minstens zo velen er van overtuigd dat zijn politieke houdbaarheidsdatum maximaal tot aan 2020 zou lopen. Inmiddels is het onderzoek van de speciale aanklager Robert Mueller naar eventuele collusion voltooid en zonder bewezenverklaring naar de achtergrond verdwenen. De linkse hoop op een impeachmentprocedure lijkt daarmee na vele maanden in de kiem te zijn gesmoord. In de tussentijd lijkt Trump zijn houdbaarheidsdatum te hebben vergroot, van een ogenschijnlijk zekere troosteloze afgang na zijn eerste termijn, naar een vrijwel zekere verdubbeling van zijn verblijf in het eivormige kantoor.

De werkelijkheid leert ons dat het ooit in onrustige vaarwateren verkerende Republikeinse schip door kapitein Trump is gedirigeerd naar een eensgezinde haven.

Na de nederlaag van Clinton en co hebben de Democraten jaren de tijd gehad om hun boeltje bij elkaar te vegen, terwijl de Republikeinen een storm van interne en externe kritiek en stoelpootzagerij doormaakten konden de blauwgehemde Amerikanen in alle luwte toewerken naar een nieuw politiek gezicht. De werkelijkheid leert ons dat het ooit in onrustige vaarwateren verkerende Republikeinse schip door kapitein Trump is gedirigeerd naar een eensgezinde haven. Senatoren en leden van het Huis van Afgevaardigden hebben hun kritiek ingeruild voor onvoorwaardelijke steun. Trump is hét gezicht van de partij geworden en de rijen achter hem zijn gesloten, het is dan ook onwaarschijnlijk dat een andere kandidaat met enig aanzien zich zal melden voor de Republikeinse presidentsnominatie.

Bij gebrek aan links leiderschap hebben maar liefst vijfentwintig democraten zich kandidaat gesteld voor de presidentsnominatie. Onder hen de twee stokoude voorlopige topfavorieten Joe Biden en Bernie Sanders. Biden leek tijdens het eerste kandidatendebat in alles aan slijtage onderhevig. Hij kreeg zijn hand niet verder dan halfweg omhoog, wanneer de kandidaten werd gevraagd hun standpunt aan te geven, meerdere keren verstond hij de vragen van de debatleiders niet en iedere vorm van verbale vechtlust ontbrak toen hij door Kamilla Harris werd geroosterd naar aanleiding van enkele van zijn bedenkelijke politieke bewegingen in de vorige eeuw. Als pronkstuk van zijn onmacht snoerde hij zichzelf meermaals de mond door midden in een aan alle kanten rammelende argumentatie, eigenhandig te concluderen dat zijn spreektijd op was. Pure armoede. De lusteloosheid van Biden stond in schril contrast met de eeuwige vechtlust van Sanders. Op vol volume draaide hij zijn grijsgedraaide socialistische grammofoonplaat voor de zoveelste keer af. Bernie is vier jaar nadat zijn ster tot onverwachte hoogtes steeg nog steeds boos, zijn non-verbale uitingen spreken nog altijd boekdelen en zijn extreme agenda is nog altijd te links om een serieuze kans te maken op de democratische presidentsnominatie.

Het goede nieuws voor de democraten is dat het grijze verleden werd geflankeerd door een kleurrijke hoopvolle toekomst, gevormd door Kamala Harris en Pete Buttigieg.

Deze stokoude en tot op zekere hoogte moegestreden presidentskandidaten zijn het vleesgeworden voorbeeld van de democratische armoede. Het goede nieuws voor de democraten is dat het grijze verleden werd geflankeerd door een kleurrijke hoopvolle toekomst, gevormd door Kamala Harris en Pete Buttigieg. Harris schuwde de aanval niet en zette haar toekomstbeeld gevraagd en ongevraagd af tegen dat van haar voornamelijk mannelijke tegenstrevers.Haar optreden was scherper, inhoudelijker en energieker dan dat van alle anderen waar zij het podium mee deelde. Aan de andere kant van de grijze peilingleiders straalde Buttigieg de statuur uit van een staatsman. In alle rust en met onverwachte zelfverzekerdheid nam hij de positie in die oorspronkelijk voor Biden was bedoeld. Verheven boven het veld, verder kijkend dan de waan van de dag en bereid om eigen tekortkoming te onderkennen. Het is voor de democraten te hopen dat Harris en Buttigieg het daadwerkelijke gevecht om de blauwe koningsmantel zullen voeren, zonder overvleugeld te worden door de grijze muizen die tot nu toe vooropgaan in de peilingen.              

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here