Ik ga op reis en neem mee…..

Een zak geld uit de partijkas. De man die het establishment verafschuwt en zich profileert als een voorvechter van het volk, een politicus die anders is dan alle anderen, iemand die het zelf niet wilde, het zelf niet wil, maar naar het front is geroepen. Een zelfbenoemde verzetsheld, die de lading van de term ‘wir haben es nicht gewusst’ niet weet te doorgronden. Die man, die zichzelf omschrijft als de belangrijkste intellectueel van deze tijd, is een charlatan. Voor iemand die zichzelf profileert als buitenstaander in Den Haag, vult hij met verve zijn zakken. Voor iemand die leiding geeft aan een nieuwe rechtse partij houdt hij kundig vast aan de traditionele interne perikelen. Voor iemand die anderen met graagte de maat neemt, kijkt hij weinig in de spiegel. Dat wil zeggen, in spreekwoordelijke zin. Deze man die misplaatste arrogantie heeft heruitgevonden en moeiteloos combineert met ongeëvenaarde ijdelheid is niemand meer dan Thierry Baudet.

Terwijl afkickende politieke junkies zich massaal wendden tot hun lokale groenteboeren om de komkommertijd goed voorbereid door te kunnen brengen, besloot het Forum voor Democratie zich opnieuw tegen de gewoonten van het Haagse binnenhof te verzetten. Geheel in lijn met de lijfspreuk van knettergekke rechtse politici zal Baudet hebben besloten dat iedere vorm van aandacht – hoe negatief ook – prevaleert boven stilte. Wie voorafgaand aan de Provinciale Statenverkiezingen in maart van dit jaar naar het FvD keek, zag een geoliede machine met waanbeelden en af en toe vleugjes van verfrissende vernieuwingsdrang. Nu, een eclatante overwinning, een uil van Minerva en een teleurstellende EP-verkiezing later heeft die – voor rechts Nederland – veelbelovende partij zich gedompeld tot alles wat lelijk is aan politiek.

Baudet is bereid om niet alleen de feiten, maar ook zijn omgeving te offeren voor eigen gewin

Het pijnlijkste is dat Baudet, die zichzelf profileert als open, transparant en vooral anders dan alle anderen, nu schermt met bevindingen uit het verleden en zich daarmee niet onderscheidt, maar vereenzelvigd met alles waar hij een hekel aan zegt te hebben. Als Henk Otten daadwerkelijk als een verdwaalde maffiabaas grepen uit de partijkas heeft afgewisseld met steekpenningen naar vriendjes en minnaressen, had Baudet dit nooit om wille van restanten van vroegere vriendschap onder de pet mogen houden. Hij had zijn vuile was meteen buiten moeten hangen. Waarom? Omdat het anders gaat stinken. Zoals het nu stinkt. Het royement van Otten riekt naar opportunisme, naar een afrekening met een stoorzender die niet braaf in de pas is blijven lopen.

Waarom heeft een fractievoorzitter een creditcard van zijn partij in beheer? Leg het maar eens uit. Waarom wordt die creditcard vervolgens meegenomen op vakantie? Ik weet het niet. Waarom wordt die vakantie vervolgens met die creditcard betaald? Het is lastig uit te leggen. Wellicht zijn in het Latijn de juiste woorden te vinden, misschien kunnen er verklaringen worden gevonden in de boeken van een zekere Franse schrijver of kan een voorgedragen gedicht alle twijfel wegnemen. Welke wasverzachter Baudet ook kiest en hoe vaak hij deze stinkende was ook door de centrifuge haalt, de geur zal nooit helemaal verdwijnen.

Baudet presenteert doldwaze meningen als de waarheid, rukt alles wat hem op een andere manier van pas kan komen uit zijn verband en is blijkbaar bereid om niet alleen de feiten, maar ook zijn omgeving te offeren voor eigen gewin.  

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here