Niet kauwen, wel slikken. Het echte verhaal achter de klimaatplannen.

Sinds de ondertekening van het Parijsakkoord is Nederland begonnen aan een hysterische vergroeningsslag. Maandenlang hebben bepakte heren en bemantelpakte dames zich gebogen over hét vraagstuk van deze tijd: de klimaatverandering. De bevindingen van deze klimaattafels en cockpits, geserveerd met een politiek sausje van het kabinet en rustend op een bedje van linkse gedoogsteun, wordt de komende jaren opgediend aan ons, het volk. Ja, we moeten het doorslikken, nee, we mogen niet kauwen. Wel krijgen we een soepele wijn in de vorm van subsidie aangeboden om de pijn her en der wat te verzachten, al moet die na enige tijd natuurlijk wel met rente worden terugbetaald.

De klimaatprinsen aan de linkerkant van het politieke speelveld buitelen zich over elkaar heen om ons – het onwetende volk – te overtuigen van de ernst. Wij zijn de laatste generatie die het tij kan keren, wordt er geroepen. De bloedhete zomerweken, waarin hitterecords sneuvelden, worden zonder bedenking opgevoerd als bewijs van het nieuwe apocalyptische groene geloof. Dat de wetenschap, die door de onheilsprofeten wanneer het uitkomt wordt omarmt, vaststelt dat klimaat breder is dan enkele hete zomers, doet even niet ter zake. Een CO² heffing is nu noodzakelijk. Althans dat stelt de zelfbenoemde plaatsvervanger van Barack Obama op Nederlandse bodem, Jesse Klaver. In een ultieme verkiezingsstunt, want principes zijn immers ondergeschikt aan politiek gewin, kaapte de VVD deze maatregel vlak voor de Provinciale Statenverkiezing.

Dat de hoeveelheid CO² in de lucht toeneemt is meetbaar. Dat dit wordt gezien als een onwenselijke ontwikkeling is te beredeneren. Dat bedrijven verantwoordelijkheid moeten nemen voor de troep die zij de wereld in blazen is niet meer dan logisch. Minder logisch is het dat de klimaatprofeten zich blindstaren op een klein onderdeel van het CO² probleem. Er wordt alleen maar gekeken naar de uitstoot. Hier volgt een buitengewoon goed grapje, waarin een pijnlijke conclusie wordt omschreven door de lijfspreuk van premier Rutte om te keren. Vergeet niet: It’s funny, cause it’s true. Tegelijkertijd staat er een enorme olifant in de kamer die niet wordt gezien omdat tunnelvisie het uitzicht beneemt.

Vroeger tijdens Biologielessen hebben wij allemaal geleerd dat bomen de longen van de aarde zijn. Waarom? Ze stoten zuurstof uit en vangen CO² op. Ieder kind zal dus kunnen beschrijven hoe de hoeveelheid bomen van invloed is op het percentage CO² in de lucht. Als bekend is dat er wereldwijd, iedere minuut naar schatting veertig voetbalvelden aan bos worden gekapt, lijkt een forse toename van CO² in de lucht, niet meer dan logisch. Hoeveel zin heeft het om te dweilen met de kraan open? Waarom is het stoppen van de massale boskapperij niet de kern van het Parijsakkoord? Waarom jagen de klimaatprofeten ons op kosten, terwijl over dit onderdeel vrijwel niet gesproken wordt?

Als Rutte III en de plaatsvervanger van Barack Obama in Nederland, in hun hysterische prestigejacht per se voorop willen blijven lopen, zouden zij dat wellicht effectiever kunnen doen door middel van minder dure ingrepen. Nederland moet worden als Ethiopië. Ethiopië claimde onlangs 350 miljoen bomen op één dag. Nieuwe longen: de gemiddelde roker doomt er van, de aarde heeft het keihard nodig en de klimaatprofeten besparen ons er peperdure kosten mee. Ieder huishouden een boom in plaats van een warmtepomp en niet één keer ergens in de toekomst, maar nu, zeventien miljoen bomen planten. Het liefst ieder jaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here