De misplaatste mystiek van lachgas

Wie zichzelf, in de nachtelijke uren, al zwalkend voortbeweegt door een uitgaansgebied zal zich – in zeldzame vlagen van opmerkzaamheid – inmiddels niet meer verbazen over een groot aantal veronderstelde publieke voorbereidingen op verjaardagspartijtjes, aangezien lachgas de afgelopen jaren is uitgegroeid tot een van de populairste partydrugs. Al zuigend aan en blazend in een ballonnetje zoeken steeds meer jongeren een kortdurende kick. De snelheid waarmee het effect van deze inhaleringsoperatie verdwijnt, onderstreept de ogenschijnlijke onzinnigheid van het gebruik, maar verklaart tegelijkertijd de vermeende onschuld bij gebruikers. Toch is van een onschuldig middel geen sprake. Onlangs maakte de organisatie Veilig Verkeer Nederland bekend dat het aantal incidenten naar aanleiding van lachgas in het verkeer dit kalenderjaar inmiddels tot bijna duizend gevallen is opgelopen.

Terwijl de Tweede Kamer en het kabinet hun welverdiende zomerslaap hebben gevat is het gebruik van deze in populariteit groeiende drug, ondanks de bewezen gevaren en de verontrustende cijfers – ook in het verkeer – nog niet verboden. Kortom, een agent die een autobestuurder een ballonnetje ziet wegwerken achter het stuur heeft geen poot om op te staan. De vooralsnog uitgebleven reactie van de overheid, de intrede in het nachtelijke straatbeeld en schaamteloze reclame bij Art Rooijakkers op RTL4 zorgen ervoor dat het gebruik van lachgas verder normaliseert en houden de misplaatste mystiek van een onschuldige bezigheid in stand.

Terwijl de roker wordt aangepakt, blijven de lachgaspatronen ongemoeid en gaat het rijk experimenteren met zogeheten staatswiet

Hoewel regulering niet altijd de oplossing is, is het in dit geval onbegrijpelijk dat de politiek nog altijd slaapt. Dit kabinet heeft de genadeloze klopjacht van stas Blokhuis op de rokende Nederlander volledig overgenomen. Roken wordt in recordtempo op steeds meer plekken verboden, wordt door talrijke allianties bestreden en door stapelende prijsverhogingen ontmoedigd. In het kader van volksgezondheid is dit meer dan verdedigbaar. Het is echter alles behalve verenigbaar met het gebrek aan beleid op het fenomeen lachgas of de vrijbrief die softdrugs van dit kabinet krijgt.

Terwijl de roker wordt aangepakt, blijven de lachgaspatronen ongemoeid en gaat het rijk experimenteren met zogeheten staatswiet. De verstokte roker die, rijdend over de snelweg, zittend op een terras of zwalkend in de nachtelijke uren zin heeft om iets in zijn mond te stoppen, wordt door de overheid verketterd, terwijl de lachgaspatronen en joints worden gedoogd of in het laatste geval, inmiddels zelfs worden gefaciliteerd.

Het gebrek aan beleid op dit terrein bevreemdt. In plaats van het maken van congruente keuzes wordt vooralsnog gekozen voor het geliefde inconsequente aanmodderen. Zoals politici in algemene zin graag zeggen, zou het van tweeën, één moeten zijn. Het kabinet moet ofwel kiezen voor een liberaal beleid, waarin burgers zelf kiezen uit een pallet van vrijheden, een richting die past bij het kweken van staatswiet, het uitblijven van een verbod op lachgas en haaks staat op de klopjacht op rokers, of voor een regulerend beleid waarin de stappen richting een rookvrije generatie worden gevleugeld door een consequente handhaving van verboden op drugs, in ieder geval in de openbare ruimte en in het verkeer.

Liberalisering of regulering. Het is van tweeën één.

Het gebruik van lachgas bestaat al jaren, het toenemende gebruik in het verkeer is niet onschuldig, maar levensgevaarlijk en moet daarom worden verboden door een overheid die vooralsnog zonder kompas vaart richting een onbekende bestemming. Lieve Haagse beleidsbepalers, beste stas Blokhuis, durf te kiezen. Liberalisering of regulering. Het is van tweeën één.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here