Donald Trump en de bossen van Bolsonaro. Donald Diary #8

Dear mister President,

Waarom precies weet ik niet. Hoe het zo ver kwam durf ik ook niet te zeggen. Maar op sommige onbewaakte momenten, betrapt een mens zichzelf erop naar een gezamenlijke persconferentie van Angela Merkel en Mark Rutte te kijken. Na een heuse werklunch waarin de twee regeringsleiders hun wijze hoofden bogen over een opgediende maaltijd en klimaatmaatregelen, werd verslag gedaan aan het afgereisde journaille. Ik schat zo in dat u het niet heeft gezien. Erg veel heeft u naar mijn inschatting niet gemist, maar wellicht zou u iets kunnen leren van de ernst waarmee in delen van Europa wordt gekeken naar klimaatverandering. Hoewel eventuele hoop op een draai van honderdtachtig graden op dit onderwerp uitgesloten lijkt, kunt zelfs u de zorgelijke ontwikkelingen in het Amazonegebied niet wenselijk vinden.

Eerder verscheen op deze website het artikel ‘Niet kauwen, wel slikken’, waarin werd gewezen op de discrepantie tussen de voorgenomen wereldwijde klimaatmaatregelen en de massale boskapping. Recente ontwikkelingen hebben de actualiteit van deze zorg inmiddels achterhaald, of beter gezegd verder vergroot. Terwijl u de afgelopen jaren op uw handen heeft gezeten, maakt Nederland zich meer of minder vrijwillig op voor drastische klimaatmaatregelen. Tegelijkertijd worden er nog iedere dag duizenden voetbalvelden aan bos gekapt en is een veelvoud overgeleverd aan de genadeloosheid van een vlammenzee. Bosbranden zijn geen lokale aangelegenheden meer. Niet in deze tijd, waarin het klimaatprobleem zo urgent is. Niet wanneer het gaat om het Amazonegebied, dat een van de laatst overgebleven longen van de aarde is.

Terwijl Jair Bolsonaro, de president van Brazilië, moord en brand schreeuwt over Macrons voornemen om de bosbranden in het Amazonegebied te bespreken tijdens de G7, is dit te ernstig om met politiek fluwelen handschoenen te worden aangepakt. Dus ja, u zult het moeten bespreken en ja er moet uiteindelijk een oplossing komen. Een nieuw akkoord. Om uw ego te strelen, niet in Parijs, om uw Braziliaanse alter ego te strelen, in Brasilia. In het akkoord van Brasilia moet overeen worden gekomen dat het Amazonegebied wordt beschermd. Geen boskapping meer ten faveure van de Braziliaanse economie, een irrigatie- en noodplan om bosbranden te voorkomen en bestrijden. Ter compensatie van deze rem op de nationale economie vaart een internationale zilvervloot de haven van Santos binnen.

Het is te makkelijk om alleen boos te worden op Bolsonaro, wanneer hij nationale economische belangen boven een wereldwijd klimaatprobleem stelt. Het is te makkelijk om uw hoofd in het zand te steken en te doen alsof problemen niet bestaan.

Redactie Politiek van Morgen