Willem. Koning met baard

Deze week haalde Koning Willem-Alexander het nieuws met zijn nazomerse zomerbaardje. Al meerdere jaren schijnt het een gebruik te zijn voor de Koning om zijn baard tijdens vakanties te laten staan. Of het een guilty pleasure van Maxima is, getuigt van koninklijke luiheid, of de toevalligheid van massaal tegelijkertijd op vakantie gaande scheerlakeien is, is niet helemaal duidelijk. Wel is duidelijk dat mediakanalen in hun laatste dagen van komkommertijd eensgezind concluderen dat de Koning met baard een stuk koninklijker geworden is.

Het is niet meer van deze tijd dat mannen in topfuncties worden beoordeeld op basis van hun uiterlijk.

Vanwege het gevaar dat de ironie van de volgende zin over het hoofd wordt gezien, wordt die hier alvast aangekondigd. Het is niet meer van deze tijd dat mannen in topfuncties worden beoordeeld op basis van hun uiterlijk. Met of zonder baard doet de Koning het eigenlijk hartstikke goed. Voor zijn aantreden was de scepsis over zijn kwaliteiten groot. Zijn wat houterige motoriek en te grote pakken maakten hem in de ogen van sommigen meer karikatuur dan Koning. Inmiddels lijkt de man zelf meer te zijn geaccepteerd, toch is zijn ambt onvermijdelijk aan de tand des tijds onderhevig.

Vroeger luisterden wij, het volk, naar de Koning omdat hij door God was uitverkoren om over ons te heersen. In die tijden was het geboorterecht het grootste wapen voor de legitimiteit van een Koningshuis. Tegenwoordig is dit de achilleshiel geworden. De afgelopen decennia is de eerbied voor bestuurders geruisloos verdwenen uit onze samenleving. Waar voormalig premier Balkenende nog zijn beklag deed over impressies van Beatrix en de haren, omdat er mensen zouden zijn die fictie niet van werkelijkheid kunnen scheiden, is Koning Willie, van Sander van de Pavert inmiddels een begrip. Majesteitsschennis is uit het wetboek van strafrecht geschrapt en in de crisisjaren zijn de forse inkomens van de Oranjes opnieuw onder een vergrootglas gelegd. In Nederland lijkt sprake te zijn van een groeiende democratiseringsdrang. Een groeiende groep jongere Nederlanders voelt volgens verschillende onderzoeken behoefte aan meer invloed. Bijvoorbeeld in de vorm van referenda of het gekozen burgemeesterschap. Daarnaast is een partij met een agenda van bestuurlijke vernieuwing in opmars en is de Kroonbenoeming van burgemeesters verwijdert uit de Grondwet.

Een president zou weliswaar voldoen aan de democratiewens, maar zou niet neutraal en onafhankelijk zijn.

Hoewel Koning Willem-Alexander zijn koningschap naar behoren lijkt uit te voeren staat zijn geboorterecht dusdanig haaks op de trend van verdere democratisering dat de komende decennia duidelijk moet worden, of het Koningshuis diep genoeg is geworteld in onze samenleving. Ieder land moet een staatshoofd hebben en ieder staatshoofd kost geld. Vervolgens moet een afweging worden gemaakt tussen een onafhankelijke Oranje, die de troon bestijgt met als enige prestatie geboren te zijn, of een president. Een eventuele president als staatshoofd zou weliswaar voldoen aan de democratiseringswens, maar omdat hij of zij gekozen zou zijn, ook een eigen agenda hebben en dus niet neutraal en onafhankelijk zijn.

Als er uiteindelijk ooit gekozen moet worden, dan kies ik voor Willem. Willem is een Koning.

3 REACTIES

  1. Eerlijk gezegt, ik heb er nooit over nagedacht. Maar nu ’t mij gevraagd wordt?

    Wij hebben een Koning en dat is toch wel heel speciaal!
    Ik heb de Koning Willem Alexander en Zijn vrouw Koningin Maxima ontmoet op Facebook. Ik was gastvrouw. Voor mij, zijn Zij ook mensen, alleen schatrijk..

    Ik weet niet of we een President beter af zouden zijn? Dat is mijn antwoord.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here