Broedermoord in Brittannië

Iedere dag blijft het bloedbad dat voorafgaat aan de Brexit zich uitbreiden. Waar het Lagerhuis recent nog bekend stond als een toonaangevend bolwerk van democratie, heeft het zich inmiddels gekenmerkt als een symbool van onmacht. Een parlementariër die tijdens de Prime Ministers Questions – laten we het vertalen als een vast vragenuurtje met de minister-president – demonstratief de conservatieve bankjes verlaat en letterlijk overloopt naar de oppositiebankjes. Niet een nietszeggende publiciteitsstunt van een aandachtsgeile volksvertegenwoordiger, maar een uiting van wanhoop, waarmee de coalitie haar minimale meerderheid in het Lagerhuis verloor. Zoals in het eerder op deze website verschenen artikel ‘Chaos regeert!’ werd voorspeld verloor Johnson vervolgens de strijd om de regie over de Lagerhuisagenda en besloot het parlement een wet aan te nemen die het kabinet verbiedt om zonder deal uit de Europese Unie te treden. Hiermee is Johnsons verkiezingsbelofte om op 31 oktober ‘zonder mitsen of maren’ uit te treden vrijwel onmogelijk gemaakt. Onder deze wet kan hij alleen met een nieuwe deal vertrekken. Daarmee is hij aan handen en voeten gebonden, waardoor zijn volgende zet onvermijdelijk was. Boris Johnson vroeg het Lagerhuis vervroegde parlementsverkiezingen uit te schrijven. Een noodgreep, waar minder dan de helft van het Parlement voor stemde, terwijl een tweederde meerderheid vereist was.

Laf, laf Labour. Coward Corbyn

De afgelopen jaren heeft Labour onder oppositieleider Jeremy Corbyn doorlopend gehamerd op vervroegde verkiezingen. Tijdens de falende voorganger van Johnson en bij iedere gelegenheid daarna. Echter op het moment dat die optie zich eindelijk voordeed, besloot Corbyn zich te nestelen in ultieme lafheid. Bang om de verkiezingen te verliezen, angstig om zijn net aangenomen no-deal blokkade in een nieuwe samenstelling van het Lagerhuis te zien sneuvelen, koos hij ervoor om geen keuze te maken. Zijn Labourfractie stemde niet voor de wet, stemde niet tegen, maar trok zich terug in een donkerrood hol, waardoor de vereiste tweederde meerderheid per definitie niet gehaald kon worden. Een oppositiepartij die geen kleur durft te bekennen, maar duikt op dit cruciale moment in de Britse geschiedenis is geen knip voor de neus waard.

Uit landsbelang besloot Jo zijn broer ongevraagd van eetgerei in zijn rug te voorzien.

Tegelijkertijd heeft Johnson zich gestort op een heuse kruistocht tegen alles en iedereen die hem in de weg loopt. Waar Theresa May haar dissidenten, doorgaans onder leiding van dezelfde Johnson, probeerde te pleasen is de nieuwe prime-minister meedogenloos. Dissidenten worden zonder pardon de conservatieve partij uitgebonjourd en ongeacht staat van dienst bij het grofvuil gezet. Inmiddels weet Johnson wat verliezen is. Hij verliest stemming na stemming, partijgenoot na partijgenoot en inmiddels zelfs zijn broer. Uit landsbelang besloot Johnsons jongere broertje Jo Johnson er de brui aan te geven, hij kondigde zijn vertrek aan als onderminister en parlementariër. Verscheurd tussen loyaliteit en landsbelang maakte Jo het koningsdrama compleet door zijn broer ongevraagd van eetgerei in zijn rug te voorzien.

De lonkende Brexit verscheurt landen, partijen en families. Wat de dag van morgen brengt is niet meer te voorspellen, maar dat nieuwe dramatische wendingen nabij zijn lijkt een zekerheid.

In short, the period was so far like the present period, that some of it’s noisiest authorities insisted on its being received, for good and for evil, in the superlative degree of comparison only.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here