Inktzwarte onbetrouwbaarheid

In een onwerkelijke wens om een steeds slechtere beurt te maken, heeft de belastingdienst er deze week voor gekozen om gedupeerde ouders opnieuw met een kluitje in het riet te sturen. Nadat excuses waren gemaakt en openheid was beloofd, ontvingen de slachtoffers van ongekend overheidsfalen hun dossiers vrijwel volledig zwartgelakt. Waar zij de hoop hadden om na jaren van uitzichtloosheid in te kunnen zien, waar zij precies van werden beschuldigd, kwamen zij opnieuw van een koude kermis thuis.

Het zal je maar gebeuren dat je wordt verdacht, bij voorbaat als schuldig wordt behandeld en zelfs wanneer is vastgesteld dat je al die tijd onschuldig was, de aanklacht niet te zien krijgt. Het is onvoorstelbaar dat dit alles onder onze ogen gebeurt, in onze o zoveel geprezen rechtstaat. Het is een wonder en een aanfluiting dat de betreffende staatssecretaris Menno Snel nog niet naar huis is gestuurd. Onder zijn leiding is jarenlang gefaald en door de ouders te verwijzen naar de belastingtelefoon liet hij merken geen flauw benul te hebben van de situatie waar de ouders in verkeren.

Na een ellenlange wachtrij neemt er een medewerker op die zichzelf, al klikkend in een script de dag doorsleept

Achter de belastingtelefoon zitten voornamelijk mensen die een training van een week of acht hebben doorlopen. Een paar toetsjes met een voldoende hebben afgesloten en over het algemeen vooral zijn aangenomen omdat zij eerder, elders een telefoon hebben opgenomen. Na een ellenlange wachtrij neemt er een medewerker op die zichzelf, al klikkend in een script op zijn scherm van juridisch dichtgetimmerd antwoord, naar juridisch dichtgetimmerd antwoord de dag doorsleept. Of mensen worden geholpen is van ondergeschikt belang, dat het gesprek zo snel mogelijk wordt beëindigd is het hoogste goed.

GroenLinks is niet alleen te bang om te regeren, maar ook te laf om echte oppositie te voeren

Een overheidsdienst die zo faalt moet worden afgestraft. Alle hoge bazen die hiervan af wisten of verantwoordelijkheid voor droegen moeten op straat worden gezet. Alleen door met de bezem door de organisatie te gaan, kan aan het herstel van vertrouwen van deze dienst worden gewerkt. De staatssecretaris die de politieke verantwoordelijkheid draagt moet naar huis. Voor een overheidsfalen van dergelijke proporties moet simpelweg politieke verantwoordelijkheid worden genomen. Grijpt de Tweede Kamer nu niet in, dan hoeft het nooit meer een motie van wantrouwen op basis van ministeriële verantwoordelijkheid in te dienen, want erger dan dit kan het (hopelijk) niet worden. Dat de anti-scorebord politici van GroenLinks de eerdere motie van wantrouwen niet steunden, toont aan dat zij niet alleen te bang zijn om te regeren, maar ook te laf om echte oppositie te voeren. Dat het CDA regeringsrust verkiest boven rechtlijnigheid zal het bloed onder de nagels van Pieter Omtzigt weghalen. Gelukkig krijgt de Tweede Kamer door dit volgende inktzwarte kunststukje van de Belastingdienst binnenkort een volgende kans om de staatssecretaris naar huis te sturen. Als het CDA ballen heeft dan stuurt het de staatssecretaris naar huis en laat het haar minister Wobke Hoekstra dit hoofdpijndossier naar zich toetrekken. Chefsache zou Rutte het noemen. Politieke verantwoordelijkheid zouden veel gewone mensen zeggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here