Topclubs zijn van God los

Waar begint de maatschappelijke rol van een voetbalclub? Hebben voetbalclubs zich te houden aan de normen van hun samenleving of is alles geoorloofd in de strijd om succes? Het zijn vragen die in het Nederlandse voetbal misschien wel relevanter zijn dan ooit. Nadat Ajax aankondigde een lucratieve winterse stop door te brengen in Qatar brandde een mediastorm los op de miljoenenjacht van de Ajacieden. Nu Feyenoord in de zoektocht naar een nieuwe spits Aleksandr Kokorin overweegt aan te trekken lijken Neerlands grootste voetbalclubs hun moraliteit te hebben begraven.

In 2019 werd Kokorin veroordeeld tot een gevangenisstraf van ruim anderhalf jaar nadat hij schuldig werd bevonden aan ‘hooliganisme en mishandeling’ wegens het molesteren van meerdere mensen tijdens een avond stappen met collega-voetballer Pavel Mamaev. Zoals vaker gebeurt kwam ook Kokorin vroegtijdig vrij. In zijn geval op borgtocht, een klein obstakel voor mensen met een uitpuilende portemonnee. Wie had verwacht dat een voetballer die bij complete willekeur mensen letsel toebrengt weleens aan het einde van zijn carrière zou kunnen zijn beland, kent het opportunisme van mensen als Feyenoord-trainer Dick Advocaat niet. Advocaat liet onlangs weten dat hij Kokorin zelfs uit Rusland zou komen ophalen, mocht hij geïnteresseerd zijn om zijn loopbaan bij Feyenoord te vervolgen.

Op zoek naar een reservespits heeft Feyenoord alle principes overboord gegooid

Als het niet alle schaamte voorbij zou gaan, zou deze uitspraak wellicht tot een glimlach leiden. Het tegendeel is waar. Feyenoord is dé grootste volksclub van Nederland. Dat binnen deze organisatie een veroordeelde hooligan zou kunnen worden aangetrokken is ronduit bizar. Tot zover de geloofwaardigheid van een club die hooligans aanspreekt op vernielingen in Rome bij een Europese uitwedstrijd, tot zover de geloofwaardigheid van een club die hooligans aanspreekt op vernielingen van de Coolsingel, bij één van de zeldzame successen van een Nederlandse topclub, tot zover de geloofwaardigheid van de ‘respect’ campagnes, de regenboogbanden en de kritiek op supporters die de onbetamelijkheid durven op te brengen om spelers uit te fluiten. Het is allemaal nep. Het is allemaal geen knip voor de neus meer waard. Op zoek naar een reservespits heeft Feyenoord alle principes overboord gegooid.

De miljoenenjacht van Ajax leidde hen deze weken naar Qatar. Het land waar in 2022 de wereldkampioenschappen voetbal worden gehouden. Terwijl Ajax zichzelf in november nog op de borst klopte vanwege hun bijdrage aan het klimaat door niet per vliegtuig, maar per trein naar Lille af te reizen, bezoekt het nu een land waar stadions – volgepompt met airconditioning om de temperatuur op een enigszins bespeelbaar niveau te houden – uit de grond worden gestampt door de inzet van moderne slavernij. Rapport na rapport spreekt van de erbarmelijke omstandigheden waarin mensen, direct of indirect gedwongen, te werk worden gesteld, maar het doet de Amsterdammers blijkbaar niets. Niemand dwingt Ajax om in Qatar te profiteren van de luxe die door moderne slavernij tot stand is gekomen, toch sluiten zij hun ogen voor de werkelijkheid. Antwoorden als ‘iedereen doet het’ en ‘wij zijn maar een voetbalclub’ zijn simpelweg niet meer van deze tijd. De informatie is voor iedereen beschikbaar. Voetballers en voetbalclubs zijn mensen en organisaties die niet buiten, maar midden in de samenleving staan. Moraliseren en oproepen tot respect zijn niet geloofwaardig wanneer ze alleen worden ingezet wanneer het uitkomt en worden weggewoven als het even niet past.

Onze topclubs zijn van God los en moeten hun ogen openen voor de werkelijkheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here