Herwaardering van ons primair onderwijsstelsel

Herwaardering van het onderwijsstelsel

De vacatures in het primair onderwijs groeien als kool. De zeldzame meesters en de talrijke juffen vergrijzen in hoog tempo, een deel van hen zit met een burn-out thuis en een ander deel werkt zich drie slagen in de rondte om zich zo snel mogelijk bij hen te kunnen voegen. Althans zo lijkt het soms. Het werk van een leerkracht is buitengewoon intens. De dagen beginnen vroeg en eindigen laat, als ze überhaupt al tot een einde komen. Het voorbereiden van lessen, het lesgeven, het overbruggen van de middagpauze met de leerlingen, het nakijkwerk en de overige bureaucratische lasten in de namiddag en het opnieuw voorbereiden van lessen in de avonduren. Woelend in het bed door de zorgen over de thuissituatie van kindje x of de veranderende prestaties van kindje y worden de nachten korter.

Morgen en overmorgen wordt die sleur der dingen voor even onderbroken. Dan staat het gros van onderwijsgevend Nederland niet voor de klas. Het lokaal wordt namelijk andermaal ingewisseld voor de brigade. Lange tijd hebben leraren zichzelf weggecijferd en hun frustraties verzwegen. Inmiddels is die trend omgezet in actiebereidheid. De komende twee dagen wordt door veel instellingen opnieuw het werk neergelegd uit onvrede met de tegemoetkomingen. Hoewel de nieuwe CAO voor het basisonderwijs nog maar een maand geleden is beklonken en de inkt van dat schrijven in figuurlijke zin nog maar amper is gedroogd, gaat een groot deel van de sector over tot een tweedaagse staking.

Zoals de boeren in hun protestzucht langzaam hebben ingeboet aan populariteit onder het volk, kan een regen aan stakingen ook de steun voor de positie van leraren verkleinen. De roep van de leraren is begrijpelijk en de ontstane actiebereidheid prijzenswaardig, maar wie een maand na het sluiten van een akkoord claimt dat het allemaal toch niet genoeg is, verliest simpelweg aan geloofwaardigheid. Is het niet goed genoeg? Sluit dan geen akkoord. Is het goed genoeg, maar niet precies wat je vooraf wilde? Welkom in polderland Nederland, of verbeter je onderhandelskills.

Ons primair onderwijsstelsel heeft behoefte aan grote veranderingen. Het kabinet en de Kamer hebben aangekondigd het hele toeslagenstelsel zonder taboes te heroverwegen. Ook het onderwijsstelsel verdient zo’n behandeling. Een discussie over het opleidingsniveau van onze leraren is zo gek nog niet? Waarom verdwijnen de rekentoetsen, de taaltoetsen en de toelatingstoetsen stap voor stap? We willen immers de best gekwalificeerde mensen les zien geven aan onze kinderen. Daar staat tegenover dat de salarissen dan ook fors moeten groeien, dat de klassen kleiner moeten worden en onderwijsassistenten misschien niet de uitzondering, maar de regel moeten worden. Hele curricula die worden gestopt in veertig lesweken is nu vanzelfsprekend. Misschien neemt de bizarre werkdruk wel af, wanneer dezelfde werklast over een groter aantal weken kan worden uitgespreid. Zomaar een reeks aan taboes die in zo’n discussie de revue kunnen passeren. Het gouden ei is niet zomaar gevonden, maar het wordt duidelijker en duidelijker dat de zoektocht moet worden uitgebreid, want anders gaan we het niet vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here