Corona en millenials. Het gelijk van Rutger Bregman

Foto: Sikarin Fon Thanachaiary / World Economic Forum

Nederland gaat langzamerhand op slot. Het is een surrealistisch besef voor onze generatie. Het publieke leven valt de komende weken met horden en stoten stil. Wij zijn altijd gewend geweest aan ultieme vrijheid. Weinig lag buiten ons bereik, veel mocht en alles werd gedaan. De komende weken zullen wij kennis gaan maken met vormen van begrenzing die wij niet eerder hebben ervaren.

Het was een – voor mensen die na de oliecrisis van 1979 zijn geboren – ongeprecendeerde gewaarwording toen premier Mark Rutte het land afgelopen maandagavond toesprak. De werkelijkheid is veranderd tot één die buiten oorlogstijd tot voor kort onvoorstelbaar was. Als een staatsman van de grootste orde nam Rutte ons bij de hand. Voor veel van ons zal gelden dat wij de nadagen van Balkenende misschien nog net bewust hebben meegemaakt, maar ons een andere premier dan Rutte nauwelijks kunnen voorstellen. In tijden van crises heeft hij de afgelopen dagen opnieuw bewezen uit het juiste hout te zijn gesneden. Zichzelf ver houdend van politiek bestuurt hij zoals een regent behoort te besturen. Varend op het kompas van medici en specialisten koerst hij bij wanneer het moet en hijst hij de masten als het nodig is.

Toen ik begin dit jaar begon aan het boek ´De meeste mensen deugen´ van Rutger Bregman ontstond enige misselijkheid in mijn maag toen ik in zijn eerste hoofdstuk las dat zijn woorden een levensveranderend medicijn waren, waardoor mijn wereldbeeld zou veranderden. Toen Bregman maandagavond aan tafel bij De Wereld Draait Door afsloot door te zeggen dat ´goede daden nu ook als een virus door het land gaan en misschien nog wel krachtiger zijn dan corona zelf´ draaide mijn maag zich opnieuw om. Hoe goed bedoeld en hoe welgemeend ook, dergelijke ingestuurde oneliners doen mij verlangen naar een teiltje, met genoeg inhoud om driekwart pizza pepperoni tijdelijke te kunnen opvangen.

Toch lijkt de hypothese van Bregman die hij bij DWDD en in zijn boek omschreef te kloppen. Dat mensen in tijden van crises niet beestachtig, maar medemenselijker worden. Bregman schreef hier onder andere over: ‘Dat mensen van nature egoïstisch, paniekerig en agressief zijn, is een hardnekkige mythe. De beschaving zou maar een dun laagje zijn, dat bij het minste of geringste zou barsten. Maar het is precies andersom. Juist als de bommen uit de lucht vallen of de dijken breken komt het beste in ons naar boven.’

De initiatieven om kwetsbare groepen in onze samenleving te helpen rijzen als paddenstoelen uit de grond en op enkele uitzonderingen na – waaronder een onverklaarbare drang naar toiletpapier – let Nederland vooralsnog goed op elkaar.

Laten we hopen dat we het gelijk van Rutger Bregman de komende weken verder bevestigen. Dat we lief voor elkaar blijven en dat zal blijken dat de meeste mensen daadwerkelijk deugen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here