Leeftijd democratie

Foto: Laura Ponchel

Nadenkend over wat ik wil gaan schrijven zit ik thuis in mijn ‘quarantaine-hok’ naar buiten te kijken en ben ik aan het dromen over vroeger (lees: vorige maand). Zo moet een oudere zich elke dag voelen denk ik. Terugverlangen naar het verleden en eigenlijk het heden beschermen tegen de toekomst. Het probleem bij mij is echter dat ik heel weinig heb om naar terug te verlangen. Ja, ik heb veel mooie dingen meegemaakt maar het mooiste moet wat mij betreft nog komen. Deze twee denkbeelden van een gepensioneerde en een jonge student komen totaal niet overeen en schetsen de huidige problematiek die ik het afgelopen jaar heb meegemaakt.


Voordat ik verder ga wil ik eerst wat over mijzelf vertellen. Ik ben Stijn Warmenhoven, 18 jaar oud, ik ben student en sta voornamelijk bekend als de oprichter van YouthforClimateNL (YFC). YFC is de beweging achter de ‘klimaatspijbelaars’ vorig jaar februari. Ik ben gevraagd om maandelijks een (politieke) column te schrijven op deze website. Ik ga dit proberen te doen maar ik heb hier nog geen ervaringen mee dus zal het wat wennen zijn. Echter doe ik mijn best en lijkt het mij ook gewoon een hele leuke ervaring.


Nu bekend is dat ik de oprichter van YFC ben, is het begrijpelijk dat ik het afgelopen jaar veel met de politiek in aanraking ben gekomen. Ik ben namens YFC in het torentje geweest, in gesprek gegaan met verschillende fractievoorzitters, gepraat met kamerleden en bij ministers en dus ministeries op bezoek geweest. Dit allemaal klinkt heel mooi maar nu terugkijkend tijdens de ‘quarantaine-dagen’ bedenk ik steeds meer dat wanneer jongeren alleen het gesprek aangaan, nog niet genoeg bereiken. De jongeren hebben de touwtjes nog niet in handen. Het probleem wat ik eerder benoemde komt hier dus terug. De denkbeelden van generaties verschillen enorm.


Tegenwoordig merk ik dat jongeren ook een stem willen. Jongeren willen aan de tafels zitten en willen meebeslissen. De volwassenen hebben dit door. Daarom wordt de jongere generatie uitgenodigd om bij conferenties te zijn, op bezoek bij kamerleden te komen en er komt zelfs een jongerenparlement. De volwassenen geven een schijn-instrument met de naam jongerenparlement waar de jongeren maar blij mee moeten zijn. Het jongerenparlement is een flop en komt er uiteindelijk toch niet.


Puntje bij paaltje heeft de jongere nog steeds niks te zeggen. Een mooi voorbeeld hiervan is dat bij de klimaattafels maar één jongerenorganisatie aan tafel zat, namelijk de Jonge Klimaat Beweging (JKB). Het allerergste is dat deze JKB hét akkoord voor de toekomstige generatie niet eens heeft ondertekend. De klimaattafels maakte het geen moer uit en het klimaatakkoord kwam er zonder toezegging van de jongeren. De voornaamste stem waar naar geluisterd moest worden, is niet naar geluisterd.


Daarom heeft het huidige systeem weinig tot geen zin en daar heb ik een oplossing voor bedacht. Als jongeren echt een stem willen moeten ze simpelweg de politiek in. De optie om een nieuwe partij op te richten voor jongeren lijkt mij echter geen goed plan in een politiek stelsel waar de politiek voornamelijk polariseert en versplinterd. Dé oplossing is om de politieke partijen te infiltreren. Als voorstel heb ik dan ook dat elke politieke partij een kieslijst maakt waar elke leeftijdscategorie vertegenwoordigd wordt. Zie het voor je dat elke generatie een vertegenwoordiger in de top tien van de kieslijst heeft staan. Op deze manier krijg je echt jongeren die aan de touwtjes trekken en dat is precies wat we nodig hebben. Door deze maatregel was er een klimaatakkoord gekomen waar wél naar de jongeren geluisterd was en waar de JKB niet buitengesloten zou worden. Ik kijk nu naar buiten en droom over deze ‘leeftijd democratie’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here