D66 is te laf om te bijten!

DoD photo by Tech Sgt. Vernon Young Jr.

Vandaag durfde D66 opnieuw geen kleur te bekennen. Nadat Salima Belhaj tegen iedere journalist die ze kon vinden van de daken schreeuwde dat ze ´helemaal klaar was´ met de opstapeling van onthullingen kroop zij vandaag poeslief terug in het coalitienest. Tijdens het debat mocht ze aan de coalitiehalsband nog een paar keer blaffen, maar bijten mocht ze niet.

Zonder echte antwoorden te geven op de vragen uit de Kamer en met een ogenschijnlijke nonchalance die op geen enkele manier te rijmen valt met het onderwerp van gesprek of haar eigen gestuntel, verbleef minister Bijleveld van Defensie vandaag urenlang in vak K. Het kruisverhoor van de Kamerleden kon Bijleveld inhoudelijk geen moment aan. De enige manier waarop zij overeind bleef was door zich te hullen in nietszeggendheid. Het was nota bene Merel van Kooten-Arissen die de minister verleidde tot een boute uitspraak. Bijleveld gaf namelijk toe dat zij bepaalde dossiers eerder had kunnen delen, maar niet eerder heeft gedeeld. Het was een pijnlijk moment voor Bijleveld, maar ook voor de coalitiepartijen die aan het debat deelnamen. Met Belhaj voorop was hun tactiek om te benadrukken dat er transparanter moet worden geïnformeerd in de toekomst, zonder af te rekenen met het gebrek aan transparantie tot nu toe. De grote woorden vooraf en het felle blaffen in haar eerste termijn, brachten Belhaj in tweede termijn in verlegenheid. Terwijl Bijleveld in het stof naar adem lag te happen, na weer een pijnlijk verlopen verbaal gevecht met het parlement, moest Belhaj een u-bocht maken.  

PVV-woordvoerder De Roon kon de manoeuvre van Belhaj niet beter verwoorden dan hij deed toen hij zei: “mevrouw Belhaj heeft een veel te grote broek aangetrokken en die zakt nu af”.  Zo simpel is het ook. In een politiek systeem waarin dualisme ver te zoeken is en coalitiepartijen in de Tweede Kamer meer bezig zijn met overeind houden van het kabinet dan het controleren van het kabinet, wordt alleen geblaft en nooit gebeten. Het is zo langzamerhand bijna een verspilling van tijd en een minachting van het volk dat de coalitiepartijen überhaupt deelnemen aan deze debatten. De kritische vragen van Belhaj werden immers ook door de oppositie gesteld. Haar geblaf achter het spreekgestoelte of aan de interruptiemicrofoon werd immers ook geuit door oppositieleden en wanneer een keuze moet worden gemaakt, kiest zij coalitiebelang boven het uitvoeren van haar werk.

Opnieuw diende een groot deel van de oppositie een gezamenlijke motie van wantrouwen in tegen een toch al zeer gehavende minister. Wie de debatten volgt zal zich verbazen dat deze minister nog in het zadel zit en ongemakkelijk worden van de misplaatste zelfgenoegzaamheid waarmee haar optreden in dit debat opnieuw gepaard ging. De minister had o zo’n spijt, het was opnieuw niet haar schuld maar die van alle anderen en ze begreep de aan haar gestelde vragen net zo lang niet totdat haar ondervragers door hun aantal interrupties heen waren.

De conclusie van dit debat is dan ook dat Bijleveld andermaal heeft onderstreept dat zij haar ambt niet waardig is. Deze minister zit alleen nog op het pluche omdat D66 te laf is om te bijten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here