Het gevaarlijke optimisme van premier Rutte.

Foto: Aron Urb

In een zich al enige tijd aandienende vlucht naar voren haalde premier Rutte Nederland vorige week van het slot. De sleutel werd niet zomaar omgedraaid. Eerst waarschuwden Rutte en vakminister De Jonge ons uitgebreid voor de gevaren die aan de andere kant van de deur op ons staan te wachten. We kregen complimentjes over hoe goed we tot nu toe hebben geluisterd en een streng advies om dit vooral te blijven doen. De deur wordt dan ook niet met een zwaai opengeklapt, maar wordt voorzichtig op een kier gezet om de komende weken zachtjesaan verder geopend te worden.

Tot voor kort predikte Rutte voorzichtigheid. Vorige week wisselde hij dit echter in voor een flinke vlucht naar voren. Een heuse routekaart werd gepresenteerd en het gewenste perspectief was geboren. Wie naar de teruglopende sterfte-, IC- en ziekenhuisopnamecijfers kijkt zal begrijpen dat het kabinet de maatregelen langzaamaan versoepelt. Wie zich beseft dat de cijfers van nu het effect zijn van onze gedragingen van weken geleden wordt minder enthousiast. Immers, hoe lang geleden is het dat Gommers aan tafel bij Op1 speculeerde over triage? De nachtmerrie van medici, politici en burgers. De waan van de dag is juist ook nu geen stevig fundament voor overheidsbeleid.

Wie in de stad woont of werkt en de afgelopen weken nog weleens buitenkwam, snapt weinig van het ongeremde vertrouwen dat Rutte in ons lijkt te hebben. De treinen naar stranden zaten overvol toen de zon zich een weekend liet zien. Social distancing is voor veel mensen niet belangrijk genoeg als het even niet uitkomt en terwijl we ons voor de meest kwetsbaren in een economische crisis storten lijken ook veel ouderen schijt te hebben aan de anderhalve meter afstand als er in alle haast een boodschap moet worden gehaald.

In de complimenten die hij over ons uitspreidt lijkt Rutte zich te verkijken op de navolging die mensen aan zijn woorden geven. Dezelfde medici die eerst hardop spraken over triage, roepen nu het hardst dat het o zo goed gaat. Alsof ze zichzelf hebben heruitgezonden als politici struinen ze de talkshows af en strooien ze met beleidsvoorstellen. Eerst moest het strenger, nu mag het losser. Wat deze medici lijken te vergeten is dat hun woorden op nationale televisie gewicht dragen. Dat mensen angst halen uit hun waarschuwingen in de piekperiode en hoop uit hun geruststellingen nu. Hoewel hoop positief klinkt hoeft het dat niet te zijn. Nu ‘het allemaal mee lijkt te vallen’ kan de zelfopgelegde discipline als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Laten we hopen dat Nederlanders ondanks de versoepelingen toch afstand houden. Laten we hopen dat een tweede golf uitblijft en de cijfers houdbaar blijven. Tegelijkertijd lijkt optimisme gevaarlijk wanneer alleen discipline hiervoor kan zorgen. Rutte is een rasoptimist. Zijn vertrouwen in de medici en zijn burgers lijkt eindeloos. Toch lijkt het niet onverstandig om hen te vragen iets minder vaak aan te schuiven aan de talkshowtafels, zich iets minder uit te spreken over politiek beleid en iets minder door te slaan in doemscenario’s of droombeelden. Op die manier wordt het wellicht wat makkelijker om ons bij de les te houden en Nederland blijvend van het slot te houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here