De hernieuwde beeldenstorm?

Foto: Mobilus In Mobili

“Het klinkt wellicht wat wel cliché, maar de geschiedenis herhaalt zich,” zei Arend tegen mij. Hoezo, vroeg ik? “Nou, Twan,” hij zuchtte en ging verder met zijn zin “zegt het jaar 1566 je wat, 10 augustus om exact te zijn?” Ik dacht na, maar er schoot mij niets te binnen, maar ik zei puur uit beleefdheid dat ik mij meer op het heden concentreerde dan het verleden, omdat ik daar besloten heb om in te leven. Arend zei dat ik hem niet zo redeloos moest benaderen, en zei dat er sprake is van een Beeldenstorm 2.0, omdat de “Black Lives Matter Movement’’ zich profileerde als nieuwe opstandelingen die onze vaderlandse helden willen saneren. Deze conversatie zette mij aan tot denken: waarom klampen deze mensen zich zo erg vast aan het verleden? Een absolute tweedeling lijkt ontstaan: mensen die strijden tegen racisme en mensen die bang zijn om hun cultuur en tradities te verliezen. Men lijkt zover uit elkaar te staan, terwijl wij samen de brug over moeten gaan. Mensen lijken zich niet te bezinnen, dat compassie en liefde polarisatie kunnen overwinnen. Het gaat niet om winnen, maar om gelijkheid op ieder individu te kunnen pinnen. In ieder geval weet ik een zaak zeker: Beelden verwijderen is gelijkheid vermijden.

Het onfatsoen om deze beelden door middel van revolutie weg te halen komt uit een gevoel van onmacht. Mensen pogen een verschrikkelijk verleden uit te wissen, waar ze door de hedendaagse racisme-uitingen aan herinnert worden, gevolgd door heftige reacties van kamp “rechts”, die de standbeelden tot goden heeft verheven. Beide groeperingen lijken zich een ding niet te realiseren: het verleden kun je niet adapteren, de toekomst nog wel. Standbeelden zijn in definitie niet “vaderlands” of “racistisch”, maar geven een verleden weer, een geschiedenis, die positieve aspecten en zowel negatieve aspecten bevat. Daarom moet je deze standbeelden laten staan om ons elke dag eraan te herinneren wat deze mensen gedaan hebben, het goede adoreren, het slechte afzweren, maar er tegelijkertijd wel van leren. Een standbeeld is een leerproces om hedendaags racisme te bestrijden, maar ook om als held te adoreren. De keuze ligt bij jouw, welk doel jij voor een standbeeld utiliseert. Deze standbeelden herinneren mensen elke dag aan gruweldaden en hoogtepunten. Het herinnert mensen aan de democratie met vrijheid en gelijkheid. Het weghalen van deze standbeelden verandert de geschiedenis niet, maar wel de nagedachte ervan. Willen wij straks een samenleving waar racisme weer opleeft of een samenleving waar wij op basis van eerlijkheid, liefde en compassie kunnen fungeren. De Black Lives Matter beweging creëert een paradox: ze strijden voor gelijkheid, maar door deze standbeelden weg te halen heffen ze die tegelijkertijd op. Het lijkt wel of deze beweging is opgericht om de samenleving te polariseren. Gelijkheid creëer je niet door namens een huiskleur te strijden, namelijk zwart, dat is tamelijk egoïstisch, omdat het probleem racisme & discriminatie veel dieper geworteld is, dan zij beweren: deze beweging vergeet homehaat, antisemitisme, ongelijkheid tussen man en vrouw. Het gaat hier om een beweging die goede intenties bevat, maar die door de standbeelden aan te vallen en zichzelf te profileren meer mensen in het harnas jagen en een grotere tegenstelling creëren, dan ze eigenlijk zouden willen. Racisme & discriminatie zijn twee probleem die bestreden moet worden, maar niet op de manier die zij bewandelen. Nou constateer ik aan de andere zijde van het spectrum ook wel een kortzichtige groepering, namelijk de Black Lives Matter haters, de mensen die angst voelen omdat ze voelen dat hun oude cultuur onder druk staat en bang zijn deze te verliezen, doordat ze zich terugverlangen naar hun glorieuze verleden. Over een “bloody shame” gesproken…

Het gaat hier niet om de Black Lives Matter of de “conservatieven’’ die ik hier bekritiseer, maar dat Nederland een zinkend schip is geworden. Men wil meer gelijkheid creëren in een maatschappij die doordrongen wordt van het verleden, polarisatie en oneerlijkheid. Wil je emancipatie handel er dan ook naar. Ghandi zei ooit: “An eye for an eye will only make the whole world blind.” Laten wij de standbeelden niet weghalen om een verleden uit te wissen. Laten wij niet polariseren. Geef je medemens meer compassie en liefde, zodat wij een herhalende “Beeldenstorm” voorkomen. “Of niet, Arend?”

1 REACTIE

  1. Goed geschreven Twan!
    Ik ben het grotendeels met je eens dat onze waarden van democratie nu ter discusie staan. Een zinkend schip kan ik nog niet noemen. De Nederlanders worden zich wel bewust van de negatieve veranderingen. Demonstraties zijn er altijd geweest vooral in mijn tijd. De provo’s, met ban de bom, de dolle mina’s die opkwamen voor de rechten van vrouwen. Baas in eigen buik en ga zo maar door.
    Wat discriminatie betreft tegen Joden, gekleurde mensen en ons slavenij verleden. Het zijn de zwarte mensen zelf geweest die ze uit de dorpen van Afrika ontvoerden en naar de stranden brachten om te verhandelen, daar verdienden ze aardig wat geld mee daarom duurde het ook lang voordat het uiteindelijk stopte. Daarna vervoerden de Nederlanders ze op schepen. Tja, dat verdiend geen schoonheids prijs. Echter dat zijn onze verre voorouders geweest. Ieder Europees land heeft ook wel een koloniaal verleden. Dat moet je in de tant des tijds zien. Moeten wij nu nog excuses maken aan wie?
    Ook aan het leed van nabestaande van de mensen die Michiel de Ruiter vermoord heeft? Mensen draven te ber door, je mag tegenwoordig geen grapje meer maken of iets zeggen over iemands gedrag! Je wordt gelijk beschuldigd van discriminatie! Nederlanders worden ook gediscrimineerd omdat we zijn wie we zijn waar anderen niet mee overweg kunnen!
    Ik denk ook dat de Nederlanders te tolerant zijn geworden. De mentaliteit van ‘alles moet kunnen’ moeten we van ons afschudden en onze normen en waarden koesteren. Groet Linda

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here