De slag gewonnen. De oorlog verloren.

Foto: Aron Urb

Terwijl de Tweede Kamer reces vierde, vocht premier Rutte in een Europese marathonvergadering voor de Nederlandse belangen. Wanneer het de besluitvorming niet nog verder bemoeilijkt zou hebben had het verbale EK worstelen dat al met al een verlengd weekend duurde ongetwijfeld geweldige televisie op kunnen leveren.

Nu de Britten de EU verlaten hebben moest Nederland uit haar schulp kruipen. De vacature voor het leiderschap van het terughoudende deel der Unionisten lag sinds de Brexit voor het oprapen en werd afgelopen weekend definitief aan Rutte toegewezen. In de internationale pers werd Rutte gedoopt tot mister No. Als aanvoerder van de zogenoemde vrekkige vier, die gaandeweg de top werden gekwintetteerd door Finland, werd hij het gezicht van een top waarin flink gebotst werd. Er stonden dan ook stevige onderwerpen op de agenda. Een pakket van 750 miljard euro voor de landen die de economische gevolgen van de coronamaatregelen niet zelfstandig kunnen opvangen en de EU begroting voor de komende zeven jaar.

In een weekend kregen duizenden miljarden euro’s een nieuwe bestemming, maar staarde het journaille zich vooral blind op de persoonlijke grieven die zich aftekenden. Merkel en Macron zouden boos bij Rutte zijn weggelopen. De Hongaarse Orban vroeg zich af waarom Rutte hem haat en de Italiaan Conte noemde Rutte een reïncarnatie van de aan een figuurlijke politieke dood gestorven David Cameron die de Britten per ongeluk de EU uit begeleide. Het was een vreemde gewaarwording. Immers zo gek was de lijn die Rutte koos niet.

Nederlandse ondernemers vallen bij bosjes om en de komende maanden wordt een snel oplopende verdere stijging van de werkloosheid in Nederland verwacht. Het zijn enorme problemen in eigen land waar het kabinet wel veel, maar niet alles aan doet om het op te lossen. Het kabinet houdt bedrijven niet ten koste van alles aan het overheidsinfuus in stand, verlaagt de BTW niet om de economie een impuls te geven, kiest er niet voor om de loonsom van personeel volledig op zich te nemen of de belasting op arbeid tijdelijk te bevriezen. Natuurlijk zou het onterecht zijn om te stellen dat het kabinet niet historisch ver gaat in haar poging om de economie overeind te houden, maar om nu te stellen dat Nederland alle klappen financieel van een antwoord voorziet gaat te ver. De hypothese van Wilders in het aan de top voorafgaande Kamerdebat was dan ook dat de gelden die Nederland beschikbaar zou stellen voor de fondsen voor andere landen in eigen land besteed moesten worden. Toegegeven dat het weinig sympathiek, laat staan solidair klinkt, zal voor veel belastingbetalers die de komende maanden hun baan verliezen gelden dat zij zich in die stellingname kunnen gaan vinden.

Hoewel Rutte een stevig onderhandelingsresultaat mee naar Den Haag wist te brengen is de vraag wat er straks in Nederland overheerst. De tevredenheid over de koppige Rutte die een centrumpositie in de EU heeft verworven en een gunstiger pakket voor Nederland heeft uit onderhandeld of de ontevredenheid over een volgende miljardentransfer van het zuinige Nederland naar landen die buiten crisistijd leven als een zonnegod in Frankrijk en in crisistijd hun hand ophouden bij bevolkingen die niet op de pof hebben geleefd. Het antwoord zal waarschijnlijk het laatste zijn. Rutte heeft misschien de slag gewonnen, maar de echte strijd is gewonnen door Zuid-Europa. Opnieuw betaalt de noordelijke belastingbetaler met zuurgespaarde centen voor het zuiden dat geen enkele buffer heeft willen opbouwen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here